Diego Saavedra vive co diagnóstico de Esclerose Múltiple dende os 33 anos
“O médico preguntoume se era hipocondríaco”. Saavedra fala da súa vida e reclama máis axilidade na concesión da discapacidade.
Diego Saavedra é socio de ACEM Coruña e membro da súa Xunta Directiva, exercendo de secretario da mesma. Levaba toda a vida sentindolos síntomas da Esclerose Múltiple, pero non o sabía. Dende a súa adolescencia e, sobre todo, cando estudaba a carreira, notaba que cada vez custáballe máis memorizalo todo. “Ía sacando as materias, pero a un ritmo moi lento”, afirma. Tras ese síntoma, no 2007 e con 33 anos, recibíu o diagnóstico: esclerose múltiple. Sentíu alivio ao saber por fin o que lle sucedía, pero o que máis lle impactou foi ter que deixar de traballar.
O seu punto de inflexión foi cando, nunha andaina cos seus amigos, xa non tiña equilibro e non aguantaba sen ir ao baño.
O momento do diagnóstico
Ao acudir ao seu médico de cabeceira, a resposta foi unha pregunta: “Es hipocondríaco?”. Finalmente derivouno ao neurólogo, quen xa lle confirmou que, ou era EM, ou un tumor na columna.
Realizáronlle as probas para o diagnóstico e, tras unha punción lumbar, determinaron que era esclerose múltiple. “Hai xente que leva fatal o diagnóstico, pero eu quedei tranquilo porque non era paranoia miña”, afirma conversando con El Ideal Gallego.
Tramitar a discapacidade
A EM maniféstase en varios tipos e ten múltiples síntomas. No caso de Diego Saavedra, é EM primaria progresiva, o que significa que empeoras progresivamente e de maneira constante. A Saavedra costoulle conseguir a discapacidade. Primeiro déronlle un 16%, co que non tes dereito a nada. Finalmente conseguiu o 33%, “pero todo tarda bastante. Estamos falando de anos. Eu creo que co diagnóstico xa che tiñan que dar o 33“, reclama o entrevistado.
Os síntomas son moi variados e, a miúdo, invisibles. Un dos síntomas que a Saavedra máis lle gustaría que se comprendese é a falta de equilibri. “Eu ía para os laos. A xente pensaba que estaba borracho. A sociedade debería coñecer máis esta enfermidade para que non pensen esas cousas raras”.
En ACEM atopou un lugar de apoio, xa que había outras persoas con características similares ou que pasaran por experiencias parecidas. Apoiarse na xente que tes preto, afirma, é unha das cousas máis importantes.
