Avances na Esclerose Múltiple: “Antes, un 50% das persoas con EM necesitaban bastón. Hoxe, só un 3%”
Albert Saiz, neuroinmunólogo, fala dos avances na Esclerose Múltiple e descarta realizar tratamentos preventivos inxustificados.
Albert Saiz, consultor emérito e especialista en neuroinmunoloxía do Hospital Clínic de Barcelona, sentou un precedente no centro catalán á hora de definir e diagnosticar enfermidades neuroinmunes e desmielinizantes como a Esclerose Múltiple (EM). Durante a súa vida laboral viu como algunhas persoas foron diagnosticadas de EM cando realmente padecían outra cousa. El participou en elaborar os criterios diagnósticos dunha enfermidade habitualmente confundida coa esclerose: a mogad.
Que é a mogad?
A mogad é unha enfermidade desmielinizante que cursa brotes e ten síntomas que cadran cos inicios da Esclerose Múltiple. Saiz buscou un anticorpo presente no sangue que serve para diagnosticar esta enfermidade: o MOG.
Importancia da investigación
Saiz fai fincapé en que hai enfermidades como a EM, a mogad ou a neuromielitis óptica que poden ter síntomas similares, pero grazas aos biomarcadores podemos diferenciar estas patoloxías. Antes, calquera síntoma común do que non se atopaba ningunha outra causa, iba parar ao caixón da EM. Hoxe, grazas á investigación, pódense poñer nomes e apelidos a cada patoloxía e cada síntoma.
A importancia da relación entre a predisposición xenética e as condicións ambientais á hora de padecer algunha destas patoloxías provén de tempos inmemoriables. Na Esclerose Múltiple e a neuromielitis óptica hai múltiples estudos sobre a prevalencia ou a sintomatoloxía, pero todavía fan falla moitos máis. No caso da mogad, faltan estudos para poder determinar moitas destas cuestións.
Cribados e tratamentos preventivos
Realizar cribados indiscriminados para detectar o anticorpo asociado á mogad non tería ningún valor, xa que hai persoas que poden posuír o MOG (anticorpo asociado á mogad) pero non desenvolver ningún síntoma ao longo de toda a súa vida. Realizar un tratamento preventivo ás persoas con este anticorpo se non tiveron ningún síntoma é como “utilizar un mísil para espantar aos paxaros”, afirma Saiz.
O futuro destas enfermidades
En canto ao futuro destas patoloxías neurolóxicas autoinmunes, hai que destacar que grazas ás persoas profesionais que traballan con elas e se dedican a investigalas, avanzouse moito nos últimos anos. Nos anos 90 non se sabía cal era o mellor tratamento para tratar un brote de EM, e hoxe en día temos dezasete fármacos para isto. Cada vez, o pronóstico vai mellorando máis. “Fai uns anos, sabiamos que o 50% das persoas con EM, ao cabo de dez anos, necesitaban bastón para camiñar. Hoxe, soamente un 3% dos pacientes ao cabo de dez anos van necesitar bastón”, afirma Albert Saiz.
Podes ler a entrevista enteira realizada por La Voz de La Salud aquí.
