Iniciar o tratamento durante a infancia en menores con Esclerose Múltiple reduce a discapacidade a longo prazo
Unha nova investigación australiana presentada en ECTRIMS 2024 revela que iniciar a terapia durante a infancia reduce a discapacidade a longo prazo en persoas con EM.
O pasado mércores, no European Committee for Treatment and Research in Multiple Sclerosis (ECTRIMS), unha investigación australiana revelou que iniciar a terapia con anticorpos monoclonais durante a infancia reduce de forma importante a discapacidade a longo prazo en persoas con Esclerose Múltiple (EM), en lugar de retrasar o tratamento ata a xuventude ou idade adulta.
A investigación
Para o estudo analizáronse os resultados de 282 persoas con EM de inicio pediátrico, é dicir, que comezaron a notar síntomas antes dos 18 anos. Para elo empregáronse o Rexistro de EM francés, o italiano e o Rexistro global MSBase. As persoas analizadas dividíronse en dous grupos: os que comezaron o tratamento con anticorpos monoclonais entre os 12 e os 17 anos, e os que o comezaron entre os 20 e os 22 anos.
Para realizar o estudo tiveron en conta as diferenzas sexuais, a idade al inicio dos síntomas, o tempo entre o inicio destes e o diagnóstico e o número de recaídas.
Progresión da discapacidade
Mediron e monitorearon a progesión da discapacidade empregando a Escala Ampliada do Estado de Discapacidade (EDSS) en persoas con EM. Deste modo, o estudo mostrou que as persoas que comezaron o tratamento entre os 12 e os 17 anos (o 39% do grupo de estudo) tiveron un aumento da discapacidade de tan só 0,40 puntos na EDSS, mentres que os que comezaron o tratamento máis tarde (61% do grupo de estudo) aumentaron a discapacidade 0,95 puntos.
O tratamento temperán ten uns beneficios que, polo menos, perduraron durante o período de seguimento medio de 10,8 anos. Entre os 23 e os 17 anos, o grupo de tratamento temperán aumentou as puntuacións na EDSS 0,57 puntos menos que o grupo de tratamento tardío.
Importancia da intervención temperá
A doutora Sifat Sharmin, lideresa do estudo e investigadora da Unidade de Investigación de Resultados Clínicos (CORe) da Universidade de Melbourne, afirma que “os nosos achados indican que terapias de alta eficacia como ocrelizumab, rituximab ou natalizumab durante a infancia poden conducir a unha mellora significativa dos resultados a longo prazo, preservando a función neurolóxica e reducindo a progresión da discapacidade”.
Restricións regulatorias
Actualmente, a evidencia limitada da eficacia e a seguridade e impacto dos anticorpos monoclonais no desenvolvemento dos nenos provocan que existan restricións regulatorias que retrasan o acceso a estes tratamentos para as persoas con EM de inicio pediátrico.
Este equipo de investigación traballa para xerar no futuro máis evidencia para respaldar o tratamento da EM de inicio pediátrico, cun enfoque particular avaliando os riscos a longo prazo das terapias inmunosupresoras en menores.
Le a nova completa aquí.
